Ne tuhaf...
Zamanla hersey ne cabuk degisiyor.neredeyse bir bucuk yildir onu gozlerimin aramadigi bir is cikisi olmamisti.Gittiginden beri halim onceleri her kosede anisi oldugu bulundugu calisma sahasina bakip, ic cekmekti sonra ise o hic olamamis gibi davranmak oldu.Sansima yeni proses cihazi alindi da sahanin havasi biraz degisti.simdilerde ise benim hissettiklerim,sanki o hic yokmus gibi.onun koridoruna baktigimda da artik gittigini kaniksamislik var biraz icimde.Hal boyle olunca icimin daglanmasi da biraz artiyor.
Ne degismiyor ki su hayatta ?ne ilk gunki gibi kaliyor ? Enteresan zamanlarin enteresan anlarinda akip gidiyoruz.Birbirimizi karsilikli sohbetlerle birbirimize akitiyoruz.
Senin gidisinle elimde kalanlara baktigimda kalkip giden yarinlarim var.
Yasayabilecekken yasayamadiklarim var.
frenledigim duygularim,
Butun bunlara engel olan kiz arkadasin var
durumun vahimligi var
Icimde kalmislik var
Sana bu kadar yakin olmayi hayal edemeyip yakinlasmak ve simdi Dunyanin bir ucunda olmak var
bi kere aramizda okyanus var
icimin acimasi var
kalbime kuslugum var
Artik hicbir seye kulak asmayan tavrim var
seninle ilgili her hayalimde asla'lar var
Bir agiz dolusu sana anlatmak isteyipte anlatamadiklarim var
Durum boyle.
Diger yandan tek bir sey isteme hakkim olsa,dilegim benimle ilgili senin icinde kalmislik hissinin olmasini istemek olurdu.
Cok ama cok isterdim.icinde kalayim.aklin hep bende kalsin.hersey beni hatirlatsin mesela.kisacasi senin icin sadece ben olayim.bunu ne kadar isterdim anlatam.ama bu da hersey gibi imkansiz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder